Prachtige pupjes zijn geboren

Dinsdagavond wordt Lotte wat onrustig, veel hijgen, heen en weer lopen, vaak bij me komen zitten, steun zoeken…………………..
In de nacht komt Lotte me af en toe wakker maken: “vrouw, vrouw……….ik ben niet zo lekker, wat is er nou aan de hand……….” Ze wil ook niet eten. Mmmmm, het gaat vast eerder gebeuren dan zaterdag. Trouwens Saar en Amélie waren ook altijd op dag 61 zo ver.

Al met al niet zo goed geslapen. Lotte ook niet duidelijk. Anita en Marije gewaarschuwd dat het wel eens vandaag zou kunnen worden. Lotte kruipt op bed en blijft daar nog wat liggen.

In de loop van de ochtend wil ze nog steeds niet eten, heen en weer lopen, af en toe kreunen. Het is goed dat ik nu meer ervaren ben, zodat ik me geen zorgen maak.
Later soest Lotte wat op de bank. Ik soes even mee, want ook niet goed geslapen.

Ze krabt niet haar bedje in de war, ook buiten wordt er niet gegraven. Zuchten zuchten zuchten en opeens lijkt t alsof ze een wee krijgt. Ze stapt van de bank en er komen plassen helder water (16.31). Maar toch nog heel onverwacht. Zonder duidelijke aanwijzing, heel rustig. Snel Marije en Anita gebeld.

We duiken de bak in. Lotte enigzins verbaasd: “…….we lagen toch lekker op de bank?”
Nee, we gaan niet op de bank bevallen hoor.
Wat ben ik dan blij dat ik al 13 x een geboorte heb meegemaakt, want dit gaat best snel.
16.37 eerste serie persweeën, 16.50 tweede serie, 16.53 bruin vocht, 17.01 eerste pupje.
En ja, dan hoor ik in het geboortekanaal al pupgeluidjes (Hè, hoe kan dat nou?) en even later steekt een neusje naar buiten. O jee. En het duurt nog even. Dan is er een half kopje. Ik zuig het neusje leeg van gerochel en na een aantal flinke persweeën is daar het eerste teefje. Zonder nageboorte, Meisje Geel. 480 gram. De zwaarste. Heeft meteen het geboortekanaal klaar gemaakt voor de rest.


Lotte kijkt met afkeer naar dat wriemelende ding, dat zo anders ruikt. Je ziet haar denken, wat is dit? Nee daar wil ze niets van weten, ook later wil ze geen nageboorte eten.
Halverwege verandert dat en is het moederinstinct helemaal ontwikkeld. Blijf af, is mijn pup, wil ik wassen enz.

Gelukkig komt Marije binnen en even later Anita die de tweede pup mocht droogwrijven, wegen, bandje omdoen en zo. Zo leuk, kinderen van Hoby. Anita is ontroerd en dat ontroert ons weer. We zijn zo een happy family.

Alles gaat vanzelf rustig door. Bijna onzichtbare weeën, dan een paar stevige persweeën en floeps, weer een pup. Een van de laatste pups lag wel 30 cm verderop. Daar komt natuurlijk het woord werpen vandaan.
En om 23.50 het laatste pupje (dachten we).

Dan alles fris maken, Lotte even onder de douche, werpbak schoon. We drinken nog wat en Anita en Marije gaan weer naar huis. Het was geweldig dat zij er bij waren.
Wij gaan (proberen te) slapen. Onrustige nacht. Ook voor Lotte die nu 8 mondjes moet voeden. En ik, die alsmaar moet tellen.

Klaar voor de nacht

We zijn tevreden, heel tevreden.

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *